Konto Osobistych Wspomnień
92-letni, niewysoki, żwawy i pełen godności staruszek - jeden z tych, którzy nawet w tak sędziwym wieku codziennie rano są elegancko ubrani, uczesani i nienagannie ogoleni - przeprowadził się właśnie dziś do domu opieki. Było to konieczne, ponieważ niedawno, po 70 latach małżeństwa zmarła jego ukochana żona, a jako niewidomy potrzebował pomocy bliźnich.
Po wielu godzinach cierpliwego oczekiwania w recepcji domu opieki uśmiechnął się promiennie usłyszawszy, że jego pokój jest już gotowy. Kiedy podchodzili razem do windy, pielęgniarz obrazowo opisał mu ten pokój nie zapominając nawet o kolorze zasłonek w oknie.
"Cudownie!" - wykrzyknął staruszek z entuzjazmem godnym ośmiolatka, który dostał wymarzoną, pluszową przytulankę.
"Dziadku, chwileczkę. Przecież nie widziałeś jeszcze swojego pokoju" - pielęgniarz starał się ostudzić zapał swojego podopiecznego.
"To nie ma żadnego znaczenia, mój drogi" - odparł staruszek. - "Szczęście to wynik decyzji podjętej znacznie, znacznie wcześniej. To, czy pokój będzie mi się podobał, czy nie, nie zależy od ustawienia mebli, ale od tego, jak umeblowałem swój umysł. A ja już zdecydowałem, że będzie mi się podobało."
"Szczęście to decyzja, którą podejmuję codziennie rano, gdy się obudzę. Mam wtedy wybór. Albo spędzę cały dzień w łóżku z żalem rozmyślając o wszystkich częściach mojego ciała, które nie działają już tak, jak należy, albo wstanę i będę wdzięczny, że moje ciało jest jeszcze do czegoś zdatne. Każdy dzień to dar i tak długo, jak mogę otwierać oczy, skupiam się na tym dniu i na wszystkich szczęśliwych wspomnieniach, które zgromadziłem w ciągu swojego życia.
Starość jest jak konto bankowe. Wypłacać możesz tylko do wysokości salda. Zatem radzę ci gromadzić jak najwięcej szczęścia na tym Koncie Osobistych Wspomnień.